شعرعشق

حرف دل به زبان شعر !

به دنبال کسی بودم که دردم را دوا باشد

ميان خستگی هايم صدای آشنا باشد

به دنبال کسی بودم که دستانش پر از اميد

ميان شهر چشمانش پر از عشق و صفا باشد

به دنبال کسی بودم که در اين وادی غربت

ميان اين همه سختی برايم تکيه گاه باشد

به دنبال کسی بودم که تقديمش کنم دل را

و او هم با نگاه من به خوبی آشنا باشد

به دنبال کسی بودم که چون دريای بی پايان

برايم بی کران باشد و آرام و نهان باشد

به دنبال کسی بودم که مانند شقايقها

هميشه عاشق و شيدا وليکن جاودان باشد

 

البته يه يک سالی می شه پيداش کردم.

نوشته شده در یکشنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٤ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

آن کس که دوستش داريم هرگونه حقي برما دارد حتي اينکه ديگر دوستمان نداشته باشد.

         گفتم دل ودين بر سر کارت کردم

                                                         هر چيز که داشتم نثارت کردم      

           گفتا تو که باشي که کني يا نکني

                                                آن من بودم که بي قرارت کردم

 

زندگی گل زردی است به نام غم

فریاد سیاهی است به نام آه

رشته کوهی است به نام آرزو

و رودخانه ای است به نام عشق

که به دریای صفا می ریزد

زندگی یعنی عشق، محبت، امید و آرزو

که در آخر به بیابانی به نام وداع منتهی می شود

اين شعرهای زيبا رو دوست عزيز و خوبم فرانک خانوم فرستاده

 

نوشته شده در چهارشنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٤ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

شب برای چيدن ستاره های قلبت خواهم آمد

بيدار باش من با سبدی پر از بو سه می آيم و آن

را قبل از چيدن ستاره های قلبت روی گونه هايت

می كارم تا بدانی ای خوبم دوستت دارم

 

همه بايد بدانند تو هم بدان:

فردا يعنی هرگز مهم امروز است

تو هيچوقت امروز را درك نكردی

می خواستم برايم عاشقی بيدار باشی

اما تو هميشه خسته بودی

سرنوشت من در تو بود

اما تو عشق مرا هم نديدی

آمده بودم هم آشيانت شوم

اما حالا می خواهم برم

تا تو به فرداهايت برسی...

«شعر از دوست خوبم گلناز»

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٤ خرداد ۱۳۸٤ساعت ۳:٢۳ ‎ق.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

Every body barns in the same wory but will not in the same wory!

همه يک جور متولد می شوند ولی همه يک جور و يکسان نمی ميرند!

نوشته شده در دوشنبه ٢۳ خرداد ۱۳۸٤ساعت ۱:٠۳ ‎ق.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

وقتی تو رفتی نازنين

                       آسمون دلم گرفت

                                          هوای دل ابری شدو

                                                  بارون چشمام سر گرفت

                         خدا کنه زود بگذره روزايی که نيستی پيشم

                        روزای تلخ بی کسی سرد هزينه اين دلم

شعرازصبا

نوشته شده در پنجشنبه ۱٩ خرداد ۱۳۸٤ساعت ۱٢:۳٩ ‎ق.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

بی تو نتوان با کسی درد دلی را باز کرد

بهترين اشعار رادر زندگی آواز کرد

با تو از بند اسارت می توان آزاد شد

با تو آسان می شود پرواز کرد

نوشته شده در یکشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٤ساعت ٧:٥٦ ‎ب.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سياه پوشم مكن

چون صبا در جستجو خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن 

 

 سلام دوستای خوبم

اميدوارم از اين شعر زيبا خوشتون اومده باشه.....

می خواستم ازتون يه خواهشی بکنم. يه دوست خوب دارم که می خواد به جمع ما بپيونده وبلاگشم تازه تاسيس کرده از شما دوستای خوب می خوام بهش سر بزنيد و هر کمکی که می تونيد بهش بکنيد  اسم وبلاگشم «حرف محبت» هست. حتما بريدا .......

نوشته شده در دوشنبه ٩ خرداد ۱۳۸٤ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

                      گفتي كه به احترام دل باران باش،

                                                                  باران شدم و به روي گل باريدم

                      گفتي كه ببوس روي نيلوفر را،

                                                                 از عشق تو گونه هاي او بوسيدم

                      گفتي كه ستاره شو دلي روشن كن،

                                                                من هم چو گل ستاره ها تابيدم

                      گفتي كه براي باغ دل پيچك باش،

                                                                بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

                      گفتي كه براي لحظه اي دريا شو،

                                                                 دريا شدم و تو را به ساحل ديدم

                      گفتي كه بيا و لحظه اي مجنون باش،

                                                                  مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

                      گفتي كه شكوفه كن به فصل پاييز،

                                                                 گل دادم و با تو سخت روييدم

                      گفتي كه كه بيا و از وفايت بگذر،

                                                                 از لحجه ي بي وفاييت رنجيدم

                 گفتم كه بهانه ات برايم كافيست، معناي لطيف عشق را فهميدم

 

نوشته شده در چهارشنبه ٤ خرداد ۱۳۸٤ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

 

رفیق، اهل دل و یار محرمی دارم

بساط باده و عشق فراهمی دارم

کنار جوی، چشمان شسته را نمی خواهم

که جوی اشکی و مژگان پر نمی دارم

گذشتم از سر عالم، کسی چه می داند

که من، به گوشه ی خلوت چه عالمی دارم

تو من ندار و غم هم نداری، اما من

خوشم از اینکه، نویی دارم و غمی دارم

چو حلقه، بازو من تنگ گرد پیکر توست

حسود جان بسپارد، که يار ، مرحمی دارد

به سر بلندی خود واقفم ز پستی نیست

به پشت خویش اگر چون فلک خمی دارم

ز سیل کینه، دشمن چه غم خورم ای دوست؟

که همچو کوهم وبنیان محکمی دارم

 

نوشته شده در دوشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٤ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ توسط مـــهــــدی و زهرا نظرات () |

Design By : Mihantheme